98-200 Sieradz,
ul. 3 Maja 7

Kamila Wolska

Zapraszam do podejrzenia zimowej prezentacji, w której jest kilka pomysłów na wykorzystanie narzędzi internetowych do przygotowania ciekawych zadań dla przedszkolaków. Mam nadzieję, że proponowane rozwiązania staną się inspiracją do tworzenia fantastycznych zimowo- świątecznych interaktywnych ćwiczeń dla małych i większych.

https://view.genial.ly/5fbc377f3a57ab0d1d1b68b6/interactive-content-zimowe-tik-tak?fbclid=IwAR26pY6orIOQjrVzbZIHkMlfGTZCjrxHQmdiNZS9mXClnlzdjokkEkDaTLg

 

B jak Bałwan
Pingwin
 
Pierniki Karty
   

To pierwszy (jesienny) mini poradnik, w formie prezentacji, w którym przedstawiam bardzo proste, darmowe narzędzia internetowe przydatne do tworzenia gier i kart zadań dla przedszkolaków.

Przykłady wygenerowanych przeze mnie kart nawiązują tematycznie do jesiennych klimatów. Wykorzystywałam je w czasie zabaw z małą grupą i do pracy indywidualnej. Zachęcam do samodzielnego wypróbowania proponowanych narzędzi i stworzenia (dosłownie w kilka minut) atrakcyjnej zabawy dla dzieci.

Kamila Wolska

 

https://view.genial.ly/5f7e0d992cb3d50d0c349287/presentation-tiktak

Materiały do pobrania

Emocje - symbole Jesienne ż, sz
 
Memo jesienne 24 el. Memo warzywne + napisy
   
Puzzle matematyczne

 

   Do pobrania

 

 Generator kodu

Generator kodu - ślimak

Drzewko

Muchomor

Muchomor1

WODN w Sieradzu

Jak czytać? Wrażeniowo!

Czytanie wrażeniowe - innowacyjny model czytania stworzony przez Małgorzatę Swędrowską - nauczycielkę wczesnoszkolną, popularyzatorkę literatury dziecięcej, animatorkę warsztatów dla dzieci, nauczycieli, bibliotekarzy i rodziców.

Według autorki czytanie wrażeniowe „polega na zbudowaniu takiego klimatu literackiego, by słowo drukowane przeplatało się z zabawą, ruchem i niespodziankami poznawczymi”. Zanim dziecko samodzielnie otworzy książkę i rozsmakuje się w świecie drukowanych liter, powinno doświadczyć ciekawości, radości i pozytywnych wrażeń z obcowania z literaturą.

Czytanie wrażeniowe nie ogranicza się tylko do czytania przez nauczyciela i słuchania przez dzieci. Jest raczej doświadczaniem literatury wieloma zmysłami, niesie ze sobą jakąś akcję i interakcję, pozostawia pewne wrażenia. Wrażenia płynące nie tylko ze słuchania tekstu i patrzenia na ilustracje, ale i pochodzące z ruchu, gestów, emocji wyrażanych mimiką, a nawet z muzyki i tańca. Opiera się na ożywianiu, „zaczarowaniu” tekstów literackich tak, aby dzieci z uwagą i zaangażowaniem podążały za jego treścią. Dziecko bawi się nie tylko po wysłuchaniu tekstu - bawi się w trakcie czytania.

Spotkanie dziecka z książką odbywa się za pośrednictwem dorosłego - nauczyciela, rodzica, który nie tyle czyta dziecku, co czyta z dzieckiem. Dorosły starannie dobiera tekst, aranżuje przestrzeń i rekwizyty, dba o wytworzenie klimatu bezpieczeństwa, w taki sposób, by czytanie pozostawiło w dziecku ślad, refleksję, miłe skojarzenie, wrażenie. Dziecko dzięki swoim aktywnościom – tupaniu, klaskaniu, dopowiadaniu słów, rytmizowaniu, wyrażaniu emocji – nie jest tylko biernym świadkiem czytania, lecz w nim współuczestniczy.


Jak czytać wrażeniowo?

Potrzebna jest KSIĄŻKA – starannie dobrana do wieku i zainteresowań dzieci, zawierająca ilustracje, które dodatkowo wspierają konkretne wyobrażenia dziecka o świecie, zawierająca słowa-klucze. Tekst literacki nie powinien przekraczać kilku zdań na stronę. Dla młodszych dzieci odpowiednie będą książki obrazkowe. Format książki, najlepiej kwadratowy o wymiarach ok. 30 cm i większych.

Technika trzymania książki jest istotna, szczególnie w przypadku dzieci młodszych. Nauczyciel w trakcie czytania - opowiadania trzyma książkę otwartą, „od siebie”, dość wysoko, by tekst i ilustracja były dostępne dla dzieci. Taki sposób eksponowania sprzyja dłuższej koncentracji dzieci, kiedy wpatrują się w obraz i w opowiadającego.

Czytanie wrażeniowe nie wymaga szczególnych umiejętności. Jednak dorosły musi być zaangażowawszy w czytanie, a jego postawa wobec dziecka przepełniona szacunkiem i akceptacją.

U podstaw czytania wrażeniowego leży nawiązanie relacji z dziećmi, wytworzenie sprzyjającego klimatu emocjonalnego. Więź nauczyciela z dziećmi ma swoje przełożenie na wszystkie sfery rozwoju dziecka i tym samym odgrywa istotną rolę w procesie motywowania do nauki czytania. By dzieci przeżywały treść literacką i plastyczną, nauczyciel powinien przekazać w sposób werbalny i niewerbalny, że proponowana książka jest dla niego samego atrakcyjna, zaskakująca, fascynująca, godna wysłuchania.

Aranżacja przestrzeni i rekwizyty

Współczesne dzieci potrzebują różnorodnych i silnych bodźców do skoncentrowania swojej uwagi, dlatego należy wykorzystać naturalne potrzeby dzieci tj.: zaspokajanie ciekawości oraz chęć doświadczania, przeżywania, a także poruszania się - to wszystko można włączyć w czytanie tekstu literackiego. W kontakcie z książką bardzo ważna jest aranżacja przestrzeni i takie usadowienie dzieci, aby wieloma zmysłami mogły jej doświadczać.

Zaskakujący element wystroju sali, ciekawe przebranie nauczyciela, zapach, światło świecy urozmaicą zwykły przedszkolny dzień i „zwabią” dzieci pobudzając ich ciekawość poznawczą i wyobraźnię. Nie chodzi o to by do każdej sesji czytania przygotowywać „mega” scenografię, lecz, by zaintrygować dzieci jakimś przedmiotem – „łapaczem uwagi”. Pomocne mogą być pytania: Jak znalazł się w naszej sali ten przedmiot? Kto mógł go zostawić? Z czym wam się to kojarzy? Co może oznaczać jego pojawienie się? Rekwizyty mogą być ukryte, czy umieszczone w różnych miejscach sali np.: zwisające z sufitu, na krzesełkach dosuniętych do stolików, na półkach wśród zabawek. Książka może być specjalnie opakowana, można ją wyjąć z plecaka, z walizki, z tajemniczej skrzyni, z worka… Proste rekwizyty mogą mieć różnorakie zastosowanie: sznurek – tańczący wąż, kamyk- ząb dinozaura, piórko- skrzydło ptaka, czy miotełka dla krasnoludka. Ważne jest , by wszystkie czynności przebiegające przed sesją czytania i wykorzystane przedmioty, miały bezpośredni związek z treścią tekstu literackiego. Rolą nauczyciela jest podtrzymanie klimatu zaciekawienia, zaaferowania. Gdy otworzy książkę, wszystko się wyjaśni.

Hasło dostępu do książki

Dzieciom potrzeba wyraźnego sygnału, że rozpoczyna się czytanie. Hasło „otwierające” książkę to istotny element startowy sesji czytania. Przywołuje umysł do uważności, pomaga w skupieniu. Jeśli będzie to hasło rymowane, zrytmizowane, zaskakujące, powtarzalne - z czasem może stać się atrakcyjnym rytuałem. Początkowo, gdy dzieci dopiero się uczą nowego sposobu otwarcia spotkania z książką, słowa rymowanek powtarzają za nauczycielem. Po pewnym czasie mogą dopowiadać ostatnie słowa, wersy. Wreszcie wypowiadają całą rymowankę, na różne sposoby (głośno-cicho, rytmicznie klaszcząc, czy też wykonując instrukcję zawartą w tekście).

 

 

 

Oto propozycje kilku haseł na dobry początek.

 

 

 

Nim rozpocznie się czytanie

Siądź wygodnie na dywanie

Otwórz uszy, otwórz oczy

Może z książki coś wyskoczy?!

 

Książko, książko pokaż się

Bardzo chcemy poznać cię.

Zapraszamy między nas

Teraz jest czytania czas.

 

Już za chwilę albo dwie

Czytanie rozpocznie się.

Do dziesięciu odliczamy

Jaką książkę dziś witamy?

1,2,3,4,5,6,7,8,9,10

( W czasie odliczania nauczyciel stopniowo odsłania książkę, rozpakowuje jak prezent, czy wyjmuje z ozdobnego pudełka; na 10 ukazuje ją w górze)

 

Literka po literce, słowo obok słowa,

Do tego ilustracje …

będzie opowieść nowa.

Mrugnij oczkiem, poskacz troszkę.

Tupnij nogą, pokręć głową.

Zajmij miejsce na dywanie

Przyszła pora na czytanie.

 

Popatrz na okładkę

I rozwiąż zagadkę:

niech wymyśli Twoja głowa,

co się może w książce chować?

 

Gadu, gadu, gadka

To książki okładka

Która dla nas się otwiera

W świat fantazji nas zabiera.

 

Na melodię śpiewanki„ Głowa, ramiona, kolana, pięty”:

Pięty, kolana, ramiona, głowa

Nasza książka jest gotowa.

Pięty, kolana, ramiona , oczy

Co dzisiaj z książki wyskoczy?

 

Na melodię „Panie Janie”:

Książka czeka, więc nie zwlekaj

Siądźmy wraz, siądźmy wraz.

Zmykamy buzie, otwieramy głowy,

Czytać czas, czytać czas.

 

W trakcie czytania warto odnaleźć słowa –klucze, które przystopują myśli, spowodują lawinę skojarzeń. Mogą to być związki frazeologiczne, wyrazy określające emocje, zdania- morały. Słowem – kluczem mogą być określenia związane z ruchem, wyrazy dźwiękonaśladowcze. Czytający zatrzymuje się na moment przy tych słowach, aby je dobitnie powtórzyć, aby dzieci mogły wykonać w trakcie ich wypowiadania określony ruch, czynność, minę. Celem takiej aktywności jest umożliwienie małym słuchaczom chwili odprężenia, odpoczynku od uważnego słuchania, zaspokojenia w minimalnym stopniu potrzeby ruchu. Dorosły rozpoczyna czytanie i zaprasza w określonych momentach do współtworzenia historii, ubarwiania jej, ożywiania.

Kiedy „spotkał katar Katarzynę…” – słowem kluczem może być : A psik!

Na straganie dzieci mogą narzekać,denerwować się, czy też martwić, mówiąc „A to feler, westchnął seler”

 


 

Czytanie i...

Czytanie i opowiadanie

Młodszym dzieciom można „przeczytać” książkę, która w ogóle nie posiada tekstu poprzez opowiedzenie jej. Adresatami książki obrazkowej nie muszą być wyłącznie maluchy. Wspaniała seria „Ulicy Czereśniowej” jest atrakcyjna nawet dla dorosłych. Początkowo czytanie –opowiadanie powinno sprowadzać się do przekazania treści. Jednak rytm słowa , melodia, emocjonalność opowiadania, czar żywego słowa, różni się od języka tekstu czytanego. Podczas opowiadania dorosły ma większą swobodę w nawiązywaniu kontaktu wzrokowego z odbiorcami, odczytywania ich stanów emocjonalnych, ma więcej przestrzeni na gestykulację. Ma możliwość w miarę szybkiej reakcji na pierwsze oznaki zniechęcenia, rozproszenia. Może wtedy reagować zmianą natężenia głosu, albo przerwać opowiadanie i zaprosić dzieci do zabawy ruchowej, tańca na siedząco, zabawy paluszkowej, masażyku – nawiązującego do tematyki utworu.

Opowiadanie książek wiąże się ściśle z motywowaniem dzieci do samodzielnego czytania. Nauczyciel w trakcie opowieści trzyma książkę zwróconą w kierunku dzieci i w miarę opowiadania, odwraca kartki ilustrując treść ilustracjami. Wspaniale sprawdzają się książki, które posiadają krótki tekst na stronie (2-3 zdania) i bogate ilustracje. Wówczas nauczyciel odczytuje tekst i dopowiada w oparciu o obraz.

Czytanie i wersowanie

Wiele wierszy dzięki swojej dynamice ciekawie brzmi, gdy dzieci powtarzają za czytającym ostatni wers lub słowo. Jednak, by działanie to nabrało charakteru czytania wrażeniowego, należy je urozmaicić. Nauczyciel czyta poszczególne strofy tonem oznajmującym i zawiesza głos, a wtedy dzieci powtarzają za nim wersy, tak jakby były zdziwione, przestraszone, zdenerwowane. To będzie zależało od charakteru utworu. Innym sposobem wersowania jest powtarzanie całych fraz wolno lub cicho, krótko lub przeciągle.

Czytanie i dopowiadanie

Niektóre wiersze są tak skonstruowane, że w naturalny sposób nasuwają w rymowanych wersach skojarzenia. Dzieci mogą wymyślać zakończenia wersów, dopowiadając wyrazy. Należy chwalić kreatywność i wysiłki intelektualne dzieci. Być może wersja dziecięca będzie równie ciekawa jak pierwowzór.

Czytanie i śpiewanie

Muzyka przyciąga uwagę dzieci, pomaga w koncentracji, wprowadza harmonię, wspomaga proces zapamiętywania. Ciekawym eksperymentem literackim jest śpiewanie wierszy na znane dzieciom melodie lub melodie wymyślane na poczekaniu. Dla przykładu : spróbujmy zaśpiewać „Okulary” Tuwima na popularną melodię „Panie Janie”. Wiele radości sprawia dzieciom melorecytacja czy „rapowanie” wierszy.

Czytanie - przestawianie

Wyjątkowy, dość trudny sposób czytania z zamianą zwrotek wiersza albo czytaniem wiersza od tyłu! Trzeba się postarać, by znaleźć utwór, który do takiego eksperymentu by się nadawał. Nie mniej jednak warto, bo tak odmieniony wiersz nabiera zupełnie nowego charakteru, jest niespodzianką, miłym zaskoczeniem. Polecam starą ,dobrą „Lokomotywę” przeczytać od tyłu zwrotka po zwrotce ( w końcu lokomotywa wróci na stację…)

Czytanie przez skakanie

To propozycja raczej dla starszych przedszkolaków i dzieci szkolnych - dzieci, które nie przyjmują otaczającej rzeczywistości dosłownie, rozumieją grę słów, wychwytują żart. Polega na „skakaniu” po wyrazach w wersie. Nauczyciel czyta np. tylko pierwsze i ostatnie słowo, lub co drugie słowo w wersie. Ważne, by przed lub po przeczytaniu utworu przez skakanie nastąpiła prezentacja oryginalnej wersji wiersza, w tradycyjnym wykonaniu.

 

WODN w Sieradzu

M. Strzałkowska”Wiosenna łąka”

-Cześć! Jestem pająk. A ty?
-Pierwiosnek.
-Co tutaj robisz?
-Stoję i rosnę.
-A skąd się tutaj wziąłeś pierwiosnku?
-Przybyłem z wiosną .
-Jak to?
-Po prostu.
-Patrz, już stopniały wszystkie bałwany.
- Już powróciły do nas bociany.
-Już się zbudziły żuki, biedronki
Pszczoły, motyle, osy i bąki.
Hop, hop wesoło skaczą po łące
Koniki polne , żaby, zające.
Do góry trawa rośnie radośnie
I dzięcioł stuk,stuk- stuka na sośnie.
Z pączków wychodzą zielone listki
I ptaki gniazda wiją na drzewach.
Wiosna się głośno śmieje do wszystkich!
Aż chcę z radości rosnąć do nieba!

Tym uroczym wierszykiem można pobawić się nawet z Maluchami.

Rymowanka ”Leci, leci mucha…” z pokazywaniem może być wielokrotnie wykorzystana jako element sesji czytania. Za każdym razem inaczej:

• na początku, jako moment koncentrujący uwagę

• ze wskazywaniem na przemian prawą i lewą ręką (na słowa „leci,leci” krążenie ramieniem, następnie wskazanie, gdzie usiadła mucha;

• z pokazywaniem, z zamkniętymi oczami

„Leci , leci mucha do mojego ucha,

Leci, leci osa do mojego nosa.

Leci, leci pszczoła do mojego czoła.

Leci, leci bąk wprost do moich rąk!”

Nauczyciel „schwytanego” bąka odkłada na książce, w której mamy wiersz „Wiosenna łąka”. To moment nakierowania uwagi na książkę!

Wiersz można czytać z dopowiadaniem – dopowiadając ostatnie słowa wersu .

Gdyby mieć możliwość pokazania tekstu z rysunkami w dużym formacie, dzieci mogłyby czytać z nauczycielem nazywając obrazki. Można to samo przeprowadzić w mniejszej grupie, z użyciem książki.

Prawie samo narzuca się, by tekst zilustrować ruchem (topnieją bałwanki, klekocą bociany, fruwają biedronki i osy, skaczą żaby i zające, dzieci rosną do nieba)

Wiersz może być inspiracją rozbiorowej pracy plastycznej np. „Na wiosennej łące”

 

 

 

Kamila Wolska

 Scenariusz zajęć muzyczno-ruchowych dla dzieci 3-letnich z wykorzystaniem kompozycji Stanisława Moniuszki

 Podstawa programowa wychowania przedszkolnego:
IV. Poznawczy obszar rozwoju dziecka. Dziecko:
7.eksperymentuje rytmem, głosem, dźwiękami i ruchem, rozwijając swoją wyobraźnię muzyczną; słucha, odtwarza i tworzy muzykę, śpiewa piosenki, porusza się przy muzyce i do muzyki, dostrzega zmiany charakteru muzyki, np. dynamiki, tempa i wysokości dźwięku oraz wyraża ją ruchem, reaguje na sygnały, muzykuje z użyciem instrumentów oraz innych źródeł dźwięku; śpiewa piosenki z dziecięcego repertuaru oraz łatwe piosenki ludowe; chętnie uczestniczy w zbiorowym muzykowaniu; wyraża emocje i zjawiska pozamuzyczne różnymi środkami aktywności muzycznej; aktywnie słucha muzyki; wykonuje lub rozpoznaje melodie, piosenki i pieśni; w skupieniu słucha muzyki.

Scenariusz zajęć

Poczytanki o Moniuszce

Kołysanka

 

 Taniec nitki

 


Kamila Wolska

Kamila Wolska

„Wieziemy tu kogucika” – dawne zwyczaje okresu wielkanocnego na ziemi sieradzkiej

Materiały do realizacji z sześciolatkami i ewentualnie z uczniami klas I-III. Scenariusze uwzględniają wyjście do muzeum lub w miarę możliwości wizytę etnografa, twórców ludowych w przedszkolu czy szkole, następnie działania praktyczne, będące przygotowaniem do obrzędowego „chodzenia z kogutkiem” i „gaikiem”. Uwieńczeniem ma być wyjście do społeczności lokalnej i zaprezentowanie krótkiego programu artystycznego na kanwie tekstów ludowych - wierszy oraz piosenek i pieśni wielkanocnych.

Scenariusz zajęć